NL - FR - ENG
Logo
Werken De Artiest Gallerijen Nieuws Contact



Clif Ardi, of hoe het leven aan de basis ligt van haar werk.

De Latijns-Amerikaanse traditie die overvloed en schoonheid met elkaar verbindt, is vandaag nog altijd erg actueel. In een recent verleden verbleef de artiste, Clif Ardi, Cécile Hardy in het ware leven, in Nicaragua, waar ze de ceramiste Rosi Lopez ontmoette. Daar stelde zich haar op de hoogte van deze kunstuiting, en dit in een totaal verschillende culturele context.

Ze heeft een wereld gecreëerd niet gekenmerkt door magere godheden, maar bewoond door voluptueuse vrouwen, met volle dijen, die zich nonchalant overgeven aan reflecties over hun onmogelijke levens. De artiste beperkt zich niet enkel tot haar natuurlijk talent, maar koestert een grote oprechtheid. Ze doet geen toegeving aan mode-verschijnselen noch aan gezichtsbegoochelingen; ze laat zich niet verleiden door een “snelweg naar succes”. Haar doorgedreven studie van een inheems volk met een eigen culturele en kleurrijke expressie, heeft Clif Ardi verrijkt en wordt in haar kunstwerken uitgestraald.

En vandaag, zoveel jaren later, valt de kunsternares erkenning ten deel.

Clif Ardi toont niet alleen vormen, zij doet ze leven. Vandaar bepaalde deformaties, niet altijd naïef, demonstratief virtuoos, vertrouwd met de vrouw als moederfiguur, soms anoniem, afwezig, massief, volumineus, moederlijk genereus, beschermend en moedig.

De esthetiek van haar unieke personages is duidelijk geïnspireerd door de Pre-Columbiaanse vormen en figuren; symbolen van voorspoed en welvaart.

Ardi wil verwonderen en verrassen met composities die ingekleurd zijn met volkse populariteit, droom en realiteit, vandaar de vervreemde aantrekkingskracht die zij uitoefent. Zij bevrijdt haar kunst uit het getto van het classicisme om de ruimte in te palmen met werk dat vrij is van stereotiepes.

Het werk dat ze vandaag voorstelt, zindert. Haar boeiend parcours heeft uiteindelijk geleid tot een rijpe kunstenares waarvan het universum onze aandacht meer dan verdient.



Lucien Rama ;
Kunst Criticus
Januari 2007